از زمانیکه خیلی بچه بودم، بخشی از رابطه ام با پدرم نامه هایی بود که به هم مینوشتیم. اگه از چیزی ناراحت بودم، اگه دلم از جایی پر بود و یا اگه بابام میخواست چیزی رو به من بگه، خیلی وقتها به هم مینوشتیم و صبح که داشتم میرفتم مدرسه بهش میدادم تا بخونه و بابا هم شب که میومد یا یه روز صبح دست نوشته اش رو بهم میداد. شاید خیلی از کنتاکتهای متداول نوجوونها و خانواده شون رو همینجوری مدیریت میکرد. اون نوشته ها باعث میشد که خیلی بهش احساس نزدیکی کنم. این رسم تا حالا هم ادامه داره اما نه دیگه به شیوه سنتی بلکه با ایمیل. چند وقت پیش بابا ایمیلی برام فرستاد که یه جورایی میخواست بگه درک می کنه که چرا تصمیم گرفتم تنهاشون بذارم و اینهمه سختی به خودم و اونها بدم. متنی که خودش ننوشته بود اما میتونستم زبان و کلام بابا رو توش ببینم. متن اون ایمیل رو اینجا میارم و توصیه میکنم بخونیدش:

من ایران را دوست دارم، ولی…

ارسطو می گفت: من افلاطون رو دوست دارم، ولی حقیقت را بیشتر از او دوست دارم.

حال من به فرنگ رفته ام، اما من ایران را دوست دارم؛

من از ایران گریخته ام، اما من ایران را دوست دارم؛

من ترک وطن کرده ام، اما من ایران را دوست دارم؛

من مهاجرم، اما من ایران را دوست دارم؛

آری جلای وطن کرده ام، اما ....

من هم ایران را دوست دارم،

دروغ چرا؟

من ایران را دوست دارم؛

ولی نفس کشیدن در هوای آزاد را بیشتر دوست دارم!

من ایران را دوست دارم،

ولی رفاه، نظم، امنیت، رنگ، شادی و زیبایی را بیشتر دوست دارم.

من ایران رو دوست دارم،

اما آزادی را بیشتر دوست دارم!

من ایران را دوست دارم،

اما راستش این روزها دیگر برای این دوست داشتن دلیل محکمه پسندی پیدا نمی کنم.

می توانم بگویم من ایران را دوست دارم برای اینکه آنجا کوه دماوند و دریای خزر دارد.

یا مثلا بگویم من ایران را دوست دارم برای اینکه آنجا فکر می کردند من آدم حسابی هستم (در حالیکه نبودم).

یا من ایران را دوست دارم برای آنکه هیچ نانی نان سنگک برشته ی دو آتشه کنجد دار نمی شود.

من هنوز دل تنگ ایرانم،

بعضی وقتها می نشینم عکس های قدیمی را نگاه می کنم، خیره می شوم به کوچه ها، به سنگفرش و آسفالت و حتی سطل آشغال ها و می روم توی هپروت،

اینها را نوشتم تا بدانید که من آدم بی احساس یا خود باخته و غرب زده ای نیستم.

من ایران را دوست دارم، ولی حقیقت را بیشتر دوست دارم.

حقیقت این است که ایران وطن ماست،اسمش روش است: مام وطن.

ولی این مادر بی سواد، بی فرهنگ، مذهب زده و عقب مانده است، دستهاش چرک است، چادرش سیاه است، بوی گند می دهد؛

پشت سرش می گویند که خود فروشی می کند.

اینجایی که هستم مادر من نیست. اما مادر خوانده ای است که در را به رویم گشوده

درست وقتی که مادر واقعی ام مرا رانده بود و سرپناهی نداشتم به من پناه داد،

به من فرصت دوباره زیستن داد، به من امنیت و اسایش داد

و من در سایه ی این امنیت است که این خطوط را می نویسم.

من اینجا دکتر ابدی کسی نیستم، از احترام خاصی برخوردار نیستم، یک شهروند عادی ام.

اما اینجا هر شهروند عادی از حقوقی برخوردار است که در کشور من بالاترین مقام هم از آن برخوردار نیست.

اینجا می توانم بدون ترس از مرگ عقیده ام را بگویم و جوری که دوست دارم زندگی کنم نه آن طور که آنها می خواهند.

اینجا چون یک زن هستم هر کس از راه می رسد به خودش اجازه نمی دهد که متلکی بارم کند و شانسش را امتحان کند.

اینجا برای گرفتن یک امضای ساده لازم نیست هزار آشنا بتراشم. اینجا جان من ارزش دارد،

نه برای اینکه دکتر یا لوله کش یا نجارم برای این که انسانم.

اگر تصادف کنم در کمتر از پنج دقیقه آمبولانس و پلیس سر می رسد و

اگر در تظاهرات شرکت کنم به هیچ دلیلی هیچ نیروی خودسری به من شلیک نمی کند.

کسی اینجا دوست و رفیق ابدی من نیست، راستش کسی دلش خیلی برایم تنگ نمی شود یا تظاهر نمی کند که مرا عاشقانه دوست دارد.

اما اگر با مردم حرف بزنم به حرفم گوش می دهند و به آن فکر می کنند و نظرشان را صادقانه می گویند.

البته کسی در تعارفات روزمره اش قربان صدقه ام نمی رود، فدایم نمی شود.

اما آنهایی که آن طرف قربانم رفتند هم به آسانی فراموشم کردند، آنجا هم کسی من را اون قدرها دوست نداشت ،

اینجا لااقل کسی نفرتش را زیر لایه های لبخند و حرفهای قشنگ پنهان نمی کند و آن را در اولین فرصت با دشنه تا دسته در پشتم فرو نمی کند.

من اینجا یک آدم معمولی ام ،حقیقت هم این است که من یک آدم معمولی ام.

من هم دلم تنگ است، دوست دارم فکر کنم که ایران چیزی سوای من است،

سوای مردمی است که فوج فوج برای تماشای اعدام صف می کشند،

سوای مردمی که مرا فاحشه خطاب کردند،

سوای همه ی فقر فرهنگی، تنبلی اساطیری، بطالت و نخوت الکی ماست.

من هم همه ی گناهها رو به گردن آقای این و آن می اندازم .

راستش من ایران را دوست دارم، ولی حقیقت و آزادی را بیشتر دوست دارم

این ایمیل رو زمانی خوندم که برای یک هفته رفته بودم تهران و انقدر سرم شلوغ بود که تا چند روز نتونسته بودم ایمیلهام رو چک کنم. این مطلب رو خوندم و همینطور اشک ریختم. تک تک جمله هاش رو با تمام وجودم درک می کردم. چند روزی که ایران بودم باز یادم آورد که اینجا چقدر گوشم آسوده است، چقدر اعصابم آسوده است. نمی گم اینجا بهشته، نمیگم هیچ غم و غصه ای ندارم اما این ترس رو ندارم که توی تاکسی و توی اتوبان اذیت بشم. یکی از روزهای این هفته که صبح خیلی زود باید جایی میرفتم، حوالی 5.5 صبح بود و هوا هنوز تاریک. توی اتوبان یهو یه جعبه میوه رفت زیر ماشین و گیر کرد. خیلی ترسیدم که چون زیر موتور گیر کرده مشکلی رو به وجود بیاره. به همین دلیل ایستادم تا از اون زیر بکشمش بیرون، برای خودم باور کردنی نبود که داشتم از ترس میمردم، تمام تنم یخ زده بود و میلرزیدم و می ترسیدم که یهو یه نفر از بیابون کنار اتوبان بیاد سراغم توی اون تاریکی و خلوتی یا یه ماشینی وایسه و مزاحم بشه. تا آخر شب این حال بد باهام بود، هنوز میلرزیدم و تمام روز عصبی بودم. به طرز وحشتناکی عصبی شده بودم. توی اون هفته هر بار که بیرون رفتم از ترس اینکه یکی با موتور بیاد و کیفم رو بزنه ترسیدم از اینکه توی تاکسی یکی خودشو بهم بچسبونه ترسیدم از اینکه سوار هر ماشینی بشم ترسیدم و با خودم گفتم من اگه ایران بودم نمی تونستم با این ترس زندگی کنم. برای من بزرگترین درد سوئد بودن تنها بودنه، دور از خانواده بودنه. روزی نیست که به دوستها و خانواده ام فکر نکنم اما بزرگترین لذت من اینه که هر ساعتی از شب که بیام خونه اونقدر امنه که هیچ ترسی ندارم.

من توی سوئد شاید هیچ دوستی نداشته باشم اما از این لذت میبرم که اگه ازشون کمک بخوام، می دونم که اگه بتونن و به ضرر خودشون هم نباشه حتما کمکم می کنن. شاید اینجا غریبه و خارجی باشم اما مردم انقدر مودب هستند که هیچ وقت احساس توهین نکنم. لذت میبرم از اینکه اونقدر مردم آرومن که سر هر چیز کوچیکی به هم نمیپرن و داد و بیداد نمی کنن، از اینکه بچه ها اونقدر آرامش دارن که توی اتوبوس و خیابون جیغ و هوار راه نیمندازن. اینجا دلتنگ خانواده ام میشم، خوانواده ای که بیشتر از هر چیزی آرزو دارم کنارشون باشم. اما چه کنم که تحمل تجاوز لحظه به لحظه به حق و روح و جسمم رو توی ایران ندارم.

این پست رو زمانی تصمیم گرفتم بگذارم که پست دوست عزیزم آقای صفر و نیم رو خوندم. یه جورایی شاید نظرم رو راجع به بخشهایی از پستشون اینجا بیان کرده باشم.